Projekt HoPE jest naukowym, apolitycznym projektem badawczym, który bada rolę architektury prefabrykowanego budownictwa mieszkaniowego w następstwie kryzysów, ucząc się z doświadczeń fińskiego eksportu prefabrykowanych drewnianych domów do obszarów odbudowy w latach 1940–1980. W powojennych dekadach fińscy producenci wysłali setki tysięcy prefabrykowanych drewnianych domów do wszystkich zakątków świata. Domy często trafiały do obszarów dotkniętych kryzysami, stojących przed odbudową na masową skalę. W rezultacie fińskie modernistyczne ideały architektoniczne przyczyniły się do zmiany i definiowania nowych krajobrazów na całym świecie, zapewniając jednocześnie schronienie mieszkańcom społeczności będących w potrzebie znalezienia nowego domu.

​

Celem jest zbadanie, które mechanizmy w projektowaniu, wytwarzaniu, rozmieszczeniu i użytkowaniu fińskich domów przekształciły je z tymczasowych schronień w prawdziwe domy. Badamy jaka była historia domów w różnych lokalizacjach, jak były one dostosowywane do zmieniających się lokalnych potrzeb, które cechy w i wokół budynków przyczyniły się do radzenia sobie z odbudową oraz w jaki sposób te doświadczenia można przełożyć na dzisiejsze praktyki w zakresie budownictwa mieszkaniowego w obszarach dotkniętych różnymi kryzysami, takimi jak przesiedlenie, wojna, czy klęski żywiołowe. 

​

Dwa kraje, które funkcjonują jako główne studia przypadków, to Polska i Izrael. Oba kraje otrzymały fińskie domki w latach około 1950 roku, liczba importowanych domów była podobna. Ponadto oba kraje dysponują rozległymi danymi archiwalnymi na temat importu. Polska otrzymała wysokiej jakości domy jednorodzinne dostosowane do chłodniejszego klimatu, podczas gdy Izrael zamówił głównie barakowe domy tymczasowe lub szpitale przeznaczone do klimatu pustynnego. W Polsce większość domów jest zachowana, ale w Izraelu istnieje ich dziś tylko kilka. Te dwa przypadki umożliwiają śledzenie historii domów przez okres ponad 70 lat, ucząc się z historii, aby dostarczać rozwiązania na przyszłość.